مروري بر مدلهاي شاخص خطر به منظور شناسايي و اولويت بندي نقاط پرحادثه

زمينه و هدف: مدل هاي «شاخص خطر» براي شناسايي و رتبه بندي اجزاي خطرزاي شبكه به كار مي روند. در اين پژوهش، مدل هاي ارائه شده جهت شناسايي و اولويت بندي نقاط پرحادثه در داخل و خارج كشور بررسي و به نقاط قوت و ضعف آنها پرداخته شده است. هدف از بررسي اين مدل هاي رسيدن به روش هاي جامع براي شناسايي و اولويت بندي نقاط پرحادثه جاده هاي برون شهري است.| روش: در اين پژوهش، مدل هاي ارائه شده جهت شناسايي و اولويت بندي نقاط پرحادثه و مؤلفه ها و شرايط و روش مورد استفاده در هريك بررسي شده و به خلأهاي موجود در اين خصوص پرداخته شده است. در اصل، اين يك پژوهش مروري - مقايسه اي مدل هاي به كار رفته از سال 1950 ميلادي تاكنون است و روند تكاملي آن را نشان مي دهد. يافته ها: به عنوان يك يافته كلي، با استفاده از روش هاي آناليز چندمتغيره (از لحاظ تعداد و شدت تصادفات) و مدل هاي بيزين تجربي و كامل و دخيل كردن بيشتر مؤلفه هاي ترافيكي و هندسي، انعطاف پذيري و قابليت تعميم مدل هاي جديد توسعه يافته با رويكرد استفاده از ابزار پتانسيل خطر به جاي خطرات ثبت شده مي توان به راهكارهاي پيشگيرانه براي وقوع تصادفات دست يافت.| نتيجه گيري: بر اساس مرور مطالعات انجام شده و پيشرفتهاي حاصل شده در روش هاي برداشت و ثبت اطلاعات تصادفات و مسيرها مي توان مدل هاي دقيق تري بر مبناي روش ريسك – مدل به منظور شناسايي و اولويت بندي نقاط پرحادثه ارائه نمود؛ و بهتر است از روش هاي آناليز چندمتغيره كه در آن، تعداد تصادفات بر اساس شدت تصادفات فوتي، جرحي، خسارتي و...) دسته بندي مي شوند، استفاده نمود و صرفا به ضرايب شدت تصادفات و رده عملكردي راه اكتفا ننمود.