كاركرد روش هاي پيش بيني تكرار جرم در اعطاي آزادي مشروط

پيش بيني تكرار جرم، بخشي از مطالعات جرم شناسي است كه داراي كابردهاي فراوان در تصميم‌گيري هاي قضايي نسبت به فرد محكوم مي‌باشد. مهم ترين اين تصميم گيري ها، در مورد آزادي مشروط است كه بر اين پيش فرض بنا شده كه فرد محكوم در طي دوران محكوميت، رفتار مناسبي از خود نشان داده و پس از آزادي زودهنگام از زندان مرتكب جرم نخواهد شد. در برخي كشورها مطالعاتي به منظور تببين چگونگي پيش بيني صورت گرفته كه در سه نسل قابل بررسي‌اند: نسل اول، كه عمدتاً شهودي بودند، نسل دوم كه روش هاي باليني بهينه شده توسط آمار و روش‌هاي آماري پايا بودند و نسل سوم كه عوامل حمايتي و معيارهاي پايا/پويا را در نظر مي‌گرفتند. در اين راستا، معيارهاي سنجشي استاندارد مانند SFS و L-SIR نيز ارايه شده اند. در ايران با توجه به بند ب ماده 58 قانون مجازات اسلامي و سابقه‌ي آن در قوانين پيشين، پيش بيني عدم ارتكاب جرم، يكي از شروط اعطاي آزادي مشروط و بستر قانوني بكارگيري مطالعات پيش بيني در اعطاي آزادي است. با اين حال، بستر قضايي اين امر فراهم نيست. تعيين دقيق معيارها، نيازمند انجام مطالعه‌اي طولي، با درنظر گرفتن مطالعات موفق در كشورهاي ديگر و شاخصه‌هاي بومي مي باشد.