مطالعه تطبيقي مفهوم و ماهيت حق انتساب اثر ادبي و هنري در نظام‌هاي حقوقي

« حق انتساب اثر به پديدآورنده آن» يكي از مهم‌ترين جنبه‌هاي حقوق اخلاقي يا معنوي پديدآورندگان آثار فكري است كه در اغلب زير شاخه هاي حقوق مالكيت فكري مطرح بوده و مورد حمايت قوانين بين‌المللي نظير كنوانسيون برن و قانون گذاران بسياري از كشورها قرار گرفته است. با وجود اين، نسبت به ابعاد مفهومي و ماهيتي و قلمرو آن، بين نظام‌هاي مختلف حقوقي  ابهامات و اختلافات زيادي به چشم مي‌خورد. پژوهش حاضر بعد از بررسي موضوعات مربوط به چگونگي نام‌گذاري اين حق در قوانين كشورها و تاريخچه آن، با تفكيك ابعاد سلبي (همچون حق ممانعت، حق گسستگي و حق انكار) و اثباتي(نظير حق افشاي نام واقعي، مستعار و بي نام)  اين حق، جنبه‌هاي مختلف هر كدام از آن‌ها را به  تفصيل مورد بررسي تطبيقي قرار داده است. به علاوه مصاديق حق مزبور و استثنائات آن در قوانين كشورها و نيز قوانين حقوق مالكيت فكري ايران  در اين تحقيق به دقت موشكافي شده است.