رابطه بين حق به شهر و احساس تعلق در بين شهروندان 18 سال به بالاي شهر يزد

هدف نوشتار حاضر بررسي رابطه‌ي بين احساس تعلق و حق به شهر است. چارچوب نظري مورد استفاده، نظريه‌ي حق به شهر هنري لوفر است. روش پژوهش پيمايشي و جامعه آماري شهروندان 18 سال به بالاي شهر يزد در سال 1397 است، كه تعداد 365 نفر با استفاده از فرمول كوكران به‌عنوان نمونه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شده‌اند. ابزار مطالعه پرسشنامه‌ي مُحقّق ساخته بوده كه اعتبار آن از طريق صوري و پايايي آن از طريق محاسبه آلفاي كرونباخ به دست آمده است. يافته‌ها نشان داد كه ميزان احساس تعلق به شهر از حد متوسط بالاتر و حق به شهر از حد متوسط پايين‌تر مي‌باشد. نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد كه بين حق به شهر، احساس تعلق و ابعاد آن دسترسي به سرگرمي، احساس امنيت، حمل و نقل راحت، سهم فيزيكي و كنترل و مالكيت رابطه مثبت و معني‌داري وجود دارد. هم‌چنين بين ناحيه‌هاي شهري، حق به شهر و احساس تعلق نيز رابطه معني‌داري وجود دارد. نهايتاً با توجه به مدل رگرسيوني، دو متغير جنسيت (0.17) و حق به شهر(0.37) مجموعاً 16 درصد از واريانس احساس تعلق را تبيين مي‌كنند.