نخل‌گرداني ؛ روايت مردمي ـ اجتماعي هنرمندانه‌ از مرگ

بدون عنوان

«نخل‌گرداني» وجهي از تاريخ ديني شيعيان را بيان مي‌كند و صورت نمايشي اعتقادات مردم ايران، از رخدادي واقعي ـ تاريخي در حوزه حيات مرگ قديسان دين است. بررسي­ ها در پژوهش حاضر، نشان مي‌دهد كه اگرچه آيين نخل‌گرداني ظاهراً در اجراي مشاركتي خويش، مفهوم مرگ را به نمايش مي­گذارد، در تفسير معناي ي­اش، نوعي مناسك گذار براي بازتولد محسوب مي‌شود. چنان‌كه هر ساله با به نمايش گذاردن نخل و پويا نمودن رويكردهاي مذهبي اثر، در عين‌حال كه بستري جمعي را براي مناسك اجتماعي مرگ فراهم مي­سازد، گريز از ميرايي و ميل به جاودانگي را در تجربه تاريخي عاشورا ارائه مي‌دهد. اين امر، با مهيا نمودن الگو و زمينه­ اي صورت مي­گيرد كه در آن پيام­ هنرمند (به عنوان نشانه‌هايي نمادين) با قرارگيري در ظرفي كاركردي ـ آييني، بي­هيچ تفسير و واسطه­ اي براي مردم فهم­ پذير ‌مي­گردد و آنان با حضور در فضاي دايره­اي تكيه، در مسير اين اجرا و با رمزگشايي اثر، ارزش­ها و باورهاي ديني را دريافته، تولد دروني مجددي مي‌يابند.

فاقد چكيده