نقد ديدگاه تطوري بودن عصمت امامان شيعه

بدون عنوان

شيعه در جهان امروز، مكتبي است با انديشه‌هاي خاص در حوزه امامت كه عصمت، از شاخص‌ترين انديشه‌هاي آن به شمار مي‌آيد. در دوران معاصر، برخي خاورشناسان و محققان جهان اسلام، انديشة عصمت امام را محصول سده‌هاي دوم و سوم دانسته‌اند كه عالمان و تئوري‌پردازان شيعه پيشنهاد كرده و جامعه شيعه در قرون بعدي پذيرفته‌اند. سؤالي كه مطرح است اين‌كه آيا انديشة عصمت امام، نظريه‌اي تكاملي در طول حيات شيعه است؟ در اين صورت اين تفكر، يك انديشة رسمي اسلامي به شمار نمي‌آيد و بايد آن را جعلي دانست؛ و يا اين‌كه اعتقاد يادشده، آموزه‌اي اسلامي است كه در صدر اسلام رواج داشته و مسلمانان نخستين نيز به آن پاي‌بند بوده‌اند؟ در اين رساله، به گفتار و رفتار اصحاب و تابعين در كتب فريقين مراجعه شده تا با تحليل نصوص و گزارش‌هاي مندرج در آن‌ها، و تكيه بر نقليات روايي و تاريخي، موضوعي كلامي در حوزة انديشة تشيع به ثمر بنشيند. قراين و نشانه‌هايي كه در نوشتار پيش رو به آن‌ها استناد مي‌شود، مؤيد اصالت اين تفكر به عنوان انديشه‌اي اسلامي است كه از نخستين روزهاي ظهور اسلام رواج يافته و مسلمانان نيز با آن آشنايي داشته‌اند.

فاقد چكيده