نقش سرمايه اجتماعي زنان در انقلاب اسلامي ايران

در دنياي كنوني دولتي موفق و جامعه اي توسعه مند است كه بتواند سرمايه اجتماعي تمامي گرو ه هاي اجتماعي، فرهنگي، نژادي و جنسيتي جامعه را براي دستيابي به اهداف خود بسيج كند. مبناي بسيج سرمايه اجتماعي نيز حقوق سياسي و مشاركت گرو ه هاي اجتماعي در نظام سياسي است. يكي از تأثيرگذارترين و مهم ترين گرو ه هاي اجتماعي ايران در آستانه انقلاب 1357 ، زنان هستند. هدف پژوهش حاضر اين است تا با تأكيد بر نقش زنان در تحولات سياسي اجتماعي ايران معاصر به ويژه انقلاب اسلامي، ميزان سرمايه اجتماعي زنان و بهره مندي رهبران انقلاب از آن را به تصوير بكشد. به لحاظ روشي، روش توصيفي و تحليلي و بهره گيري از روش تحليل ثانويه ملاك عمل است. ماهيت استبدادي حكومت پهلوي توجه و حضور زنان در عرصه سياسي و اجتماعي را دستاويز دموكراسي صوري خود كرده و در نتيجه شاهد عدم مشاركت و عدم بكارگيري درست نيروي زنان و ايجاد احساس عدم اعتماد و سرخوردگي در ميان آنها نسبت به نظام سياسي حاكم م يباشيم؛ اين امر در كنار عامل تضاد غرب گرايي و تجدد مفرط دولت با سنت حاكم بر جامعه، زنان را به مخالفان بالقوه استبداد پهلوي مبدل ساخت و منجر به حضور گسترده آنها در انقلاب اسلامي گرديد.