بررسي آراي منطقي غزالي و ابن‌سهلان ساوي

بدون عنوان

شناخت آراي منطقي امام محمد غزالي و قاضي زين‌الدين عمر بن‌‌سهلان ساوي در فهم آراي منطق‌دانان پس از آن‌ها، به‌ويژه فخر رازي، اهميت بسزايي دارد. نقش غزالي در تبيين جايگاه رفيع علم منطق و رشد ميزان مقبوليت آن در ميان متشرعين آن زمان انكارشدني نيست. مركب‌انگاري تصديق و بررسي تمايز آن با معرفت، نسبت‌هاي چهارگانه‌ي منطقي، الحاق منطق به اصول فقه، درآميختن قواعد منطقي با اصطلاحات ابتكاري جديد و مثال‌هاي اصولي و اسلامي و استخراج قياس‌هاي منطقي از قرآن كريم از ابتكارات و آراي منطقي امام محمد غزالي است. ابن‌‌سهلان ساوي هم كه در برخي موارد متأثر از غزالي است، ابداع نظام منطق‌نگاري تلفيقي، نظريه‌ي مهجوريت دلالت التزامي در علوم و تفسير نفس‌الامر به وجود عيني و حاضر بالفعل در عالم خارج، از ابتكارات و انديشه‌هاي منطقي خاص حكيم ساوي است، كه ما در اين نوشتار، به ذكر و بررسي و مقايسه‌ي آراي آن‌ها مي‌پردازيم.

فاقد چكيده مي باشد