سيف، شاعرى صوفى و نقادى بى پروا

A mystical poet, and a daring critic

ابوالمحامد محمد، سيف فرغانى شاعر و صوفى عهد ايلخانى در دو حوزه ى غزل و قصيده هنرنمايى كرده است. كناره گيرى او از شغل ديوانى در دستگاه شمس الدين محمد جوينى صاحب ديوان و مهاجرت او به روم و البته اوضاع نابسامان آسياى صغير موجب گرديد كه در آقسرا انزوا پيشه كند و زندگى درويشى را بر راحت بندگى و ستايش گرى ترجيح دهد. اين انزوا موجب بى توجهى و بى دردى او نسبت به ناهنجارى هاى چشمگير در طبقات مختلف جامعه و مشكلات عديده ى مردم نگرديد بلكه انعكاس روح متعهد و دردمند او را در اشعار او مى توان ملاحظه نمود. شمشير برنده و در عين حال مرصع زبان سيف از نقد هيچ طبقه و گروهى فرو گذار نكرده است و حتى حاكمان روز را از دم تيغ نقد گذرانده است.اين نقدها در بيشتر موارد با پند و نصيحت و انذار همراه است. در اين تحقيق ضمن بررسى و مطابقت نگاه سيف به زمانه و اهل زمانش با آنچه در باب تاريخ معاصر او در دست داريم سعى شده است نگاه سيف به مقوله هايى چون تفسيرقرآن، شعر، فلسفه، دين و عرفان صرفا بر اساس قصايد او بررسى و بيان گردد.