فرهنگ سياسي، فرديت و بازتوليد اقتدارگرايي در ايران

اقتدارگرايي در ايران سابقه­اي طولاني دارد. از زماني كه نخستين امپراتوري­هاي باستاني و ساخت سياسي در ايران شكل گرفت اقتدارگرايي نيز متولد شد. در تمام طول سده­هاي گذشته نيز ساخت سياسي اقتدارگرا ايرانيان را همراهي كرده و ويژگي كمابيش ثابت نظام­هاي سياسي در اين سرزمين بوده است. اما سوال اينجاست كه چرا اقتدارگرايي در طول سده­هاي متمادي به رغم تغييرات تاريخي و گذشت زمان با برخي تغييرات ظاهري كماكان ريشه­هاي عميق خود را در ايران حفظ كرده و در قالب شبه­اقتدارگرايي تداوم يافته است؟ فرضيه نوشتار پيش­رو اين است كه با وجود تاثير عوامل گوناگون، فرهنگ سياسي را بايد مهم­ترين عامل بازتوليد اقتدارگرايي در ايران دانست. عاملي كه موجب شده تا اقتدارگرايي و نظام­هاي سياسي اقتدارگرا و شبه­اقتدارگرا از سده­هاي گذشته با ايرانيان و حيات سياسي آنان همراه باشد. از ميان مولفه­هاي فرهنگ سياسي به مواردي بيشتر و به بعضي از آنها كمتر پرداخته شده است. در اين نوشتار سعي بر اين است كه از ميان مولفه­هاي متعدد عمدتاً بر روي عامل ضعف فرديت در جامعه­ي ايراني و علل آن به ويژه ساخت اقتدارگرايانه­ي خانواده­ي ايراني و آموزه­هاي مذهبي پايدار در تداوم اقتدارگرايي تمركز شود.