بررسي تطبيقي درون‌مايۀ نفرين در دوبيتي‌هاي محلّي خراسان و مازندران

بررسي كنش گفتاري نفرين در گفت و گوهاي مختلف نشان مي‌دهد كه افراد اغلب در هنگام خشم و يا عجز و ناتواني لب به نفرين مي‌گشايند. در ميان قالب‌هاي شعري عامه، دوبيتي، صميمي ترين و نزديك ترين قالب شعري است كه هم سراينده و هم مخاطب به آساني با آن ارتباط برقرار مي‌كند. پژوهشگران در اين پژوهش، با روش توصيفي-تحليلي، انواع نفرين­ ها و اهدافي را كه از آن متصوّر بوده است، در بيش از 3000 دوبيتي محلّي مازندراني و خراساني بررسي كرده­ اند. براساس يافته­ هاي تحقيق مي‌توان گفت كه در دوبيتي­ هاي محلّي، نفرين به معشوق از بسامد بالايي برخوردار است. دليلش نيز بي وفايي و شكست عاطفي و عشقي بوده است. بعد از نفرين به معشوق، نفرين به رقيب عشقي، نفرين به بخت و اقبال خويش، نفرين به مادرِ يار، نفرين به قوم و خويش يار و نفرين به زن، از بيشترين بسامد برخودار بوده است.

فاقد چكيده مي باشد