بررسي ديدگاه كيث وارد پيرامون زمانمندي خدا با تكيه بر آراي ملاصدرا1

يكي از مباحث برجسته‌ي الهياتي پرداختن به صفت ازليت خداوند است. درباره‌ي مبحث ازليت دو ديدگاه وجود دارد: فرازماني و زمانمندي. غالب فيلسوفان قرون وسطي و نيز فلاسفه‌ي جهان اسلام درباره‌ي ازليت خداوند ديدگاه فرازماني داشتند كه براساس آن، خداوند موجودي غير‌ زمانمند فرض مي‌شود كه براي او درنظرگرفتن آغاز و انجام زماني بي‌معناست. در ديدگاه زمانمندي كه توسط برخي از فيلسوفان دين معاصر مطرح شده است، ازليت خداوند رنگ‌وبويي زماني مي‌يابد و به اين معناست كه خدا در همه‌ي زمان‌ها بوده، هست و خواهد بود. اين مقاله مي‌كوشد با واكاوي آثار كيث وارد كه در زمره‌ي فيلسوفان متأله معاصر قرار دارد، استدلال‌هاي او را در مقام توجيه زمانمندي خدا تحليل نمايد و بدين‌وسيله، تقريري روشن از ديدگاه او درخصوص ارتباط خدا با موجودات زمانمند ارائه كند. همچنين مي‌كوشد با عرضه‌ي ديدگاه كيث وارد به نظام فلسفي ملاصدرا، به ارزيابي آراي وي بپردازد و درنهايت نشان دهد كه براساس شيوه‌ي خاص حكمت صدرايي، چگونه مي‌توان ضمن حفظ ديدگاه فرازماني درباب ازليت خداوند، تفسير معقولي از ارتباط خدا با موجودات مادي ارائه داد.

فاقد چكيده مي باشد