تحليل نادرست كواين از ذات گرايي ارسطويي

Quine and Aristotelian Essentialism

كواين، فيلسوف تجربه‌گراي شهير امريكايي، در پي انتقاداتي كه به منطق موجهات محمولي دارد آن را متعهد به آموزة ذات‌گرايي ارسطويي مي‌داند و مي‌كوشد نشان دهد كه چنين آموزه‌اي بي‌معناست. او ذات‌گرايي ارسطويي را آموزه‌اي تعريف مي‌كند كه، مستقل از نحوة تشخيص شيء و مستقل از هرگونه رابطة زباني، قائل به تمايز ميان صفات ذاتي و عرضي براي اشياست. در اين مقاله تلاش خواهم كرد بر اساس متون ارسطو، به بررسي تعريف كواين از ذات‌گرايي ارسطويي بپردازم. از اين بحث خواهم كرد كه آيا او ذات‌گرايي ارسطو را درست تعريف كرده است و آيا انتقادات او به ذات‌گرايي، شامل ذات‌گرايي ارسطويي هم مي‌شود؟ نشان خواهم داد كه كواين تحليل صحيحي از آن‌چه ارسطو ذات‌گرايي مي‌داند ارائه نكرده است.

Quine, the famous American empiricist philosopher, in wake of his criticisms of quantified modal logic, believes that the logic is committed to a doctrine which he calls Aristotelian Essentialism, and tries to prove that the doctrine is meaningless. He defines Aristotelian Essentialism as a doctrine which distinguishes between things’ essential and accidental properties, and the distinction is independent from the language in which the things are referred to, and also the ways by which they are specified. In the present paper, based on Aristotle's works, I have tried to find out whether Quine has defined the Aristotelian essentialism correctly, and whether his criticisms of essentialism include what Aristotle means by essentialism or not? I have argued that Quine has not analyzed Aristotelian essentialism correctly.