بررسي اصطلاحات نجومي در شعر معاصر

Astronomical expression survey in modern poetry

ايرانيان از ديرباز جزء مردماني بودند كه به آسمان ، زيباييها و شگفتي هاي آن توجه و دقت ويژه داشته اند كه سهم شاعران در اين ميان كم نيست . روشنان فلكي دستمايه تصويرسازي شاعران كهن و بزرگي چون خاقاني،انوري، نظامي، خواجوي كرماني، منوچهري و ديگران بوده است. در اين مقاله برآنيم تا بكاويم آيا شاعران معاصر به آسمان و زيبايي هاي آن توجه دارند؟آيا نوع نگاه آنان متفاوت است ؟ آيا آفتاب از نگاه شاعران منتقد،معترض و بدبين معاصر با بركت است يا شعله اي است بر خرمن هستي ؟ با اين وجود به كاربردن اصطلاحات و واژه هاي نجومي در شعر معاصر به ويژه در شعر نو يكي از جا لب ترين موضوعاتي است كه مي تواند مورد تحقيق و بررسي قرا ر بگيرد. كه در اين جستار با آوردن نمونههايي از شعر ملك الشعراي بهار ،دكتر محمد رضا شفيعي كدكني ، محمد حسين شهريار ، رهي معيري ، پروين اعتصامي ، فروغ فرخزاد ، احمد شاملو ، منوچهر آتشي ، سهراب سپهري ، به آن پرداخته، نوع نگاه ، نوع تصوير و معني و مفهومي را كه در ژرف ساخت اين تركيب ها و تصاوير نهفته است ، به طور تطبيقي مورد تحليل و بررسي قرار داده ايم.