شاخصه‌هاي‌ زبان عرفي نهج البلاغه

بدون عنوان

بررسي زبان نهج البلاغه به عنوان شاهراه فهم اين كتاب اهميت به سزايي دارد. مدعاي اصلي اين پژوهش آن است كه زبان نهج­ البلاغه در بيشينه عبارات، به استثناي برخي موارد و موضوعات خاص، زباني عرفي است كه با سازوكار تفهيم و تفاهم اجتماعي و عموم مردم از هر قشر و طبقه ­اي هماهنگ و سازوار است. اين ادعا از رهگذر مطالعه متن نهج­ البلاغه و تحليل گزاره ­هاي آن دست ­يافتني و قابل اثبات است. در عبارات امير مومنان شاخصه­ هاي پرشماري گواه بر عرفي بودن زبان نهج ­البلاغه وجود دارد. كاربست نماد، بهره­ گيري از كنايات عرفي، استفاده از اشعار كهن و استناد بدان و وجود مثل ­واره­ ها در نهج­ البلاغه، چهار شاخصه­ زبان عرفي نهج­ البلاغه است كه اين تحقيق به شيوه كتابخانه اي و از روش تحليلي توصيفي با مبنا قرار دادن گزاره­ هاي نهج­ البلاغه بدان دست يافته و آنها را تحليل و ارزيابي كرده است

not abstract