پيش‌بيني انگيزه پيشرفت تحصيلي از طريق سبك‌هاي مقابله‌اي با مشكلات نوجوانان

هدف از پژوهش حاضر پيش‌بيني انگيزه پيشرفت تحصيلي به وسيله سبك‌هاي مقابله‌اي با مشكلات نوجوانان دختر استان تهران بوده است. روش پژوهش از نوع توصيفي بوده و جامعه آماري شامل تمامي دانش‌آموزان دختر مقطع دبيرستان منطقه 2 شهر تهران در سال تحصيلي 94-1393 است. حجم نمونه پژوهش 150 دانش‌آموز از دبيرستان ايثار شاهد با روش نمونه‌گيري در دسترس از رشته‌هاي مختلف تحصيلي(رياضي، تجربي و انساني) بوده است. جمع‌آوري اطلاعات از طريق پرسشنامه راهبردهاي مقابله‌اي نوجوانان و مقياس اندازه‌گيري پيشرفت صورت گرفته است. براي تجزيه و تحليل از روش رگرسيون خطي چندگانه استفاده شد. نتايج نشان مي‌دهد قدرت پيش‌بيني به ترتيب مربوط به مراجعه به ديگران، مقابله كارآمد و مقابله ناكارآمد مي‌باشد. رابطه مقابله‌هاي كارآمد و مراجعه به ديگران با انگيزش پيشرفت در سطح 5 درصد معنادار است. با افزايش راه‌هاي آرام بخشي و تلاش و سخت‌كوشي، انگيزه پيشرفت افزايش و با افزايش عوامل نگراني و تعلق به ترتيب ميزان انگيزش پيشرفت كاهش مي‌يابد. بنابراين مي‌توان جهت افزايش انگيزه پيشرفت دانش‌آموزان بر سبك‌هاي مقابله‌اي آنان كار كرد.