رابطه مهارت هاي ارتباطي و مهارت هاي كارآفريني در ميان دانشجويان دانشگاه علامه طباطبايي و خوارزمي

هدف از پژوهش حاضر، بررسي رابطه مهارت­هاي ارتباطي با مهارت­هاي كارآفريني در بين دانشجويان دانشكده هاي علوم ­تربيتي و روانشناسي دانشگاه ­هاي علامه طباطبايي و خوارزمي بوده است. اين پژوهش از نوع كاربردي و با روش توصيفي- همبستگي انجام شده است. جامعه آماري شامل 6000 نفر از دانشجويان دانشكده ­هاي علوم تربيتي و روانشناسي دانشگاه ­هاي علامه طباطبايي و خوارزمي بوده كه با بهره ­گيري از روش نمونه ­گيري طبقه ­اي تصادفي، تعداد 360 دانشجو به طور برابر از دو دانشگاه مورد مطالعه به عنوان نمونه آماري مورد بررسي قرار گرفته است. در اين پژوهش، از دو ابزار استاندارد شامل پرسشنامه مهارت­هاي ارتباطي بارتون جي اي (1990) و پرسشنامه مهارت­هاي كارآفريني الاين بيچ (2007) استفاده شده كه روايي آنان از طريق بررسي ديدگاه ­هاي خبرگان و صاحبنظران اين حوزه و پايايي اين ابزارها با بهره ­گيري از ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب برابر با 72% و 82% محاسبه شده است. در تحقيق پيش­رو، از مجموع آزمون­هاي آمار استنباطي، آزمون t براي گروه­هاي مستقل، تحليل واريانس يك­طرفه و ضريب همبستگي پيرسون استفاده گرديده است. نتايج حاكي از آن است كه بين ميانگين­هاي مهارت­هاي ارتباطي و مهارت­هاي كارآفريني دانشجويان دانشگاه علامه طباطبايي و خوارزمي، تفاوت معنادار وجود نداشته و علاوه بر آن بين مهارت­هاي ارتباطي با مهارت­هاي كارآفريني رابطه مثبت و معناداري وجود دارد.