انتخاب استراتژي توسعۀ زمين در بافت‌هاي مسئله‌دار نمونۀ موردي: محلۀ عامري شهر اهواز

بافت­هاي مسئله‌دار بخش­هايي از شهر هستند كه بنا ­به ­دلايلي از چرخۀ اقتصادي شهر جدا شده و به شكل كانون نارسايي­هاي اقتصادي، اجتماعي، و محيطي درآمده‌اند. بر اين اساس، امكان تطبيق توسعۀ متوازن در اين بافت‌ها با ساير مناطق شهر نيست و به‌تدريج از چرخه توسعۀ پوياي شهر دور مي‌گردند. از طرفي كاربست شيوه‌هاي متنوع مداخله در بافت مسئله‌دارْ بازتاب‌هاي اقتصادي و اجتماعي متفاوتي را در جوامع به دنبال داشته است. انتخاب شيوۀ توسعۀ زمين در بافت‌هاي پر يكي از مهم‌ترين عرصه­هاي مداخله است و از سه مؤلفۀ اهداف، شرايط سودآوري، و تمايلات ساكنين اثر مي‌پذيرد و يكي از مهم‌ترين عوامل در تحقق‌پذيري برنامه­هاي توسعه است. در اين تحقيق استراتژي­هاي توسعۀ زمين به صورت تطبيقي مقايسه شدند: مؤلفۀ انتخاب هدف مداخله كه از روندها و عوامل حاكم بر مسائل، ويژگي­هاي متمايز منطقه، و بافت اجتماعي آن تاثير مي‌گيرد، مؤلفۀ سطح سودآوري كه به ضوابط و منطقه‌بندي طرح­­هاي بالادستي، اختلاف قيمت زمين و بنا و... بستگي دارد، و مؤلفۀ سطح تمايل مالكان كه بر عوامل سطح اعتماد عمومي مالكان به نهادهاي حقوقي و عمومي و انواع شيوه­هاي مشاركت بر زمين و توسعه دلالت دارد. روند جداافتادگي بافت از مركز شهر و پيرامون به‌تدريج تنزل بازار محله را به دنبال داشته و به اين ترتيب روند خروج بافت اجتماعي كهن فزوني يافته است. بر اين اساس با توجه به روند اين عوامل، امكان­سنجي سودآوري مداخله در بافت و ساختار اجتماعي محله مشخص گرديد، كه روش آژانس بازسازي جامعۀ محلي و از روش‌هاي خودسرمايه‌ده محسوب مي‌گردد و چارچوب مناسبي براي مداخله با هدف بازگرداندن هويت سكونتي و فعاليتي بافت و افزايش ماندگاري ساخت اجتماعي محله به‌شمار مي‌رود.