تحليل سطوح سرمايه گذاري خدماتي و عمراني در جامعه عشايري استان آذربايجان غربي

رتبه‌بندي زيستگاه‌هاي انساني بر اساس شاخص‌هاي توسعه جهت تعيين سطوح برخورداري مناطق (شهرستان‌هاي) استان، يكي از مسائلي است كه در هر واحد برنامه‌ريزي جهت تسهيل روند خدمات‌رساني، كاهش نابرابري‌هاي منطقه‌اي و نيل به توسعه پايدار مورد توجه است. مطالعه حاضر با هدف بررسي تحليل سطح توسعه‌يافتگي جامعه عشايري شهرستان‌هاي آذربايجان غربي با بهره‌گيري از روش تلفيقي انجام شده است. روش تحقيق به صورت مقايسه‌اي ـ تحليلي بوده و داده‌هاي آن به صورت اسنادي- كتابخانه‌اي گردآوري شده است. در تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي تحليلي تاكسونومي عددي و AHP استفاده شده است. همچنين براي رسيدن به يك اجماع كلي از يك تكنيك ادغامي به نام روش ميانگين رتبه‌ها استفاده شده است. يافته‌هاي حاصل از ميانگين رتبه‌ها نشان داد كه جوامع عشايري شهرستان‌هاي اروميه و ماكو با كسب رتبه 1 و 2 در سطح اول برخورداري از خدمات توسعه‌اي و جوامع عشايري شهرستان‌هاي مياندوآب، پلدشت و شاهين دژ با كسب رتبه‌هاي 7 و 8 در سطح چهارم برخورداري از خدمات توسعه جاي گرفته‌اند.