تحليل سطوح توسعه روستايي و ميزان برخورداري دهستان هاي استان آذربايجان غربي

يكي از اركان توسعه، جامعيت و يكپارچه بودن آن در رفع عدم تعادل ­هاي اقتصادي و اجتماعي مناطق است. وجود نابرابري و ابعاد مختلف آن از نشانه ­هاي مهم توسعه ­نيافتگي است كه رفع چنين كمبودهايي مستلزم نگرش و توجه جدي به نحوه پراكندگي شاخص ­هاي توسعه در سطوح مختلف است. بر اين اساس هدف پژوهش حاضر، سنجش توسعه ­يافتگي دهستان­ هاي استان آذربايجان­ غربي از لحاظ برخورداري در زمينه­ هاي مختلف توسعه است. جامعه آماري مورد مطالعه، 113 دهستان (با 3266 آبادي) استان آذربايجان غربي با توجه به تقسيمات سياسي ـ اداري سال 1390 است. نوع تحقيق كاربردي بوده و روش بررسي آن توصيفي ـ تحليلي است. بدين منظور 36 شاخص نرم­سازي شده با به كارگيري تكنيك تحليل عاملي به 5 عامل معني ­دار تقليل يافته، كه در اين ميان عامل اول با 17/3 درصد از واريانس بيشترين تأثير را داشته است. نتايج به دست آمده نشان مي­دهد كه از لحاظ سطح توسعه ­يافتگي بين دهستان­هاي استان تفاوت و نابرابري وجود دارد به طوري كه سطح ­بندي صورت گرفته با استفاده از تكنيك تاپسيس نشان مي­دهد كه 3/5 درصد (4 دهستان) دهستان­ هاي استان درسطح توسعه بسيار برخوردار، 5/3 درصد (6 دهستان) در سطح برخوردار و 18/6 درصد (21 دهستان) در سطح نيمه برخوردار قرار گرفته­ اند اين در حالي است كه بيش از 70 درصد (82 دهستان) از دهستان­ هاي استان از لحاظ توسعه­يافتگي در سطح توسعه محروم و بسيار محروم قرار گرفته ­اند. بنابراين اين تفاوت­ها لزوم تهيه و اجراي برنامه ­ها و طرح­ هاي هدفمند را براي توسعه يكپارچه و متوازن استان آذربايجان ­غربي ايجاب مي­كند.