اثربخشي هدفمندي يارانه ها بركيفيت زندگي روستاييان مورد: روستاهاي بخش احمدآباد شهرستان مشهد

در مباحث جديد توسعه پايدار، تأكيد عمده بر توسعه انساني است كه اين مهم جز از راه سياست­گذاري ­هاي مبتني بر مباحث مربوط به تخصيص كارآمدتر منابع كه خود از مباحث عمده عدالت اجتماعي است، امكان­پذير نيست. از جمله سياست‌هاي دولت در تحقق اين امر، طرح هدفمندي يارانه ها است. با توجه به اينكه مبناي اين طرح، حمايت از اقشار آسيب­ پذير و بهبود كيفيت زندگي آنها است، مطالعه حاضر به سنجش اثربخشي يارانه ­ها بر كيفيت زندگي روستاييان بعد از اجراي مرحله اول طرح هدفمندي يارانه ­ها پرداخته است. روش تحقيق توصيفي از نوع پيمايشي و طرح تحقيق شبه پانل است. واحد تحليل 245 خانوار روستايي در روستاهاي بخش احمدآباد شهرستان مشهد است. كيفيت زندگي خانوارهاي روستايي در سه بعد اقتصادي، اجتماعي و كالبدي- محيطي به كمك 18 مؤلفه و 62 متغير در دو مقطع زماني قبل و بعد از مرحله اول طرح هدفمندي در طيف ليكرت مورد بررسي قرار گرفت. روايي پرسشنامه به وسيله تحليل عاملي تأييدي(Sig. ≤ 0/05 ،Kaiser-Meyer= 0/87) تأييد گرديد و پايايي آن به وسيله آلفاي كرونباخ 0/87 مطلوب تشخيص داده شد. نتايج نشان داد كه ميانگين كيفيت زندگي خانوارهاي روستايي در بعد اجتماعي از 3/17 به 2/69 و در بعد اقتصادي از 2/79 به 2/45 و در بعد محيطي كالبدي از 3/06 به 2/84 و در سازه كيفيت زندگي از 3 به 2/54 در پايان مرحله اول طرح هدفمندي يارانه ­ها كاهش يافته است. در واقع طرح هدفمندي يارانه­ها نتوانسته است در بهبود كيفيت زندگي خانوارهاي روستايي مؤثر باشد. اگر چه ميانگين كيفيت زندگي در ابعاد مورد بررسي قبل از طرح هدفمندي پائين­تر از حد متوسط ارزيابي بوده است، اما پس از اجراي طرح هدفمندي، ميانگين كيفيت زندگي و ابعاد آن نسبت به قبل از اجراي طرح هدفمندي كاهش داشته است.