علوم حديث در ربع نيشابور طي چهار سدۀ نخستين اسلامي

هدف اين مطالعه بررسي وضعيت علم حديث در ربع نيشابور طي چهار سدۀ نخست اسلامي است؛ گوشه اي از قلمرو اسلامي كه با برخورداري از موقعيت خاص جغرافيايي و شرايط ايده آل زيست محيطي، محل گرد آمدن تعداد زيادي از فقها، عالمان و بزرگان حديث و حوزه شكل گيري بخشي از فعاليت هاي بزرگ حديثي در سده هاي نخستين اسلامي بود. مي خواهيم نشان دهيم اعتبار و رونق علم حديث در نيشابور مرهون عنايت بزرگان دين، نظير علي بن موسي الرضا (ع) و تصحيح مجموعه هاي حديثي و روايت هاي معتبر و مستند از جمله حديث سلسلة الذهب، به همراه فعاليت محدثان بزرگ و نام آور شيعه و عامي مذهب بوده است. چنان كه خواهيم ديد، در پي تلاشهاي حديثي محدثان حوزه حديث نيشابور در گردآوري روايات و يادگيري و آموزش آنها، آثار فراواني توسط محدثان بزرگي چون مسلم بن حجاج، فضل بن شاذان و حاكم نيشابوري تدوين گرديد. نيز، خواهيم ديد اشتهار آثاري مثل صحيح مسلم سبب شد اين آثار در نيشابور نيز محوري براي تصنيفات حديثي جديدي نظير كتب مستخرج و مسانيد شوند.