تحليلي بر نقش بدن در ابتدا و انتهاي حيات دنيوي از منظر ابن سينا

اگرچه انسان حاصل پيوند نفس و بدن است، در مباحث انسان‌شناسي فلسفي، محور بررسي‌ها نفس است و بدن معمولاً به تبع نفس مطرح شده و جايگاه واقعي‌اش در سايه‌ي گران‌مايگي نفس، نهان مانده است. اين مقاله تلاش دارد كه با نگاه از زاويه‌اي متفاوت، اين بار مباحث انسان‌شناسي ابن‌سينا را با محوريت بدن، تجزيه و تحليل نمايد و براي اين كار، دو مقطع مهم آغاز و پايان حيات دنيوي را مدنظر قرار داده است. مطابق مباني سينوي، تشكيل و تكوين ماده‌ي بدنِ هر انسان نقطه‌ي آغاز حيات دنيوي اوست و فراهم شدن مزاج مستعد بدني، شرط حدوث نفس (بما هي نفس) و پديدار شدن يك انسان است. ماده‌ي بدني و هيئات و اعراض آن، تعين و تمايز اوليه‌ي نفوس را رقم مي‌زنند و ملكات حاصل از هيئات طبيعي بدني و نيز مكتسبات عقلي، عامل تعدد و تكثر نفوس پس از مرگ و در جهان آخرت‌اند. تمامي افعال انسانْ فعل مشترك ميان نفس و بدن و قوا است به جز فعل قوه‌ي عاقله، يعني ادراك كليات، كه آن هم در بدايت امر، نيازمند بدن است. از منظر ابن‌سينا، مرگ بدنْ حيات دنيوي را پايان مي‌بخشد و فاعليت نفس و استكمالات آن را متوقف مي‌كند، اما زمينه‌ي توجه تام نفس به كمال حقيقي خود و اتصال دائم آن به عقل فعال را فراهم مي‌كند. نقش بدن در ابتدا و انتهاي حيات دنيوي، با توجه به آثار مثبت و منفي‌اي كه بر بود يا نبود آن مترتب است در ضمن اين مقاله روشن خواهد شد.

فاقد چكيده مي باشد