مطالعه تاثير تغيير پارادايم‌هاي فلسفي بر مديريت دانش

واژه پارادايم چنان در تار و پود رشته‌هاي مختلف، از علوم طبيعي گرفته تا علوم انساني، نفوذ كرده كه درك مفهوم و ابعاد آن براي هر پژوهشگر لازم و ضروري مي‌نمايد و بر اين اساس به مفهومي غالب در فلسفة علم تبديل شده است. تعاريف مختلفي از پارادايم ارائه كرده‌اند، ولي مي‌توان پارادايم را مجموعه‌اي از باورها و پيش فرض‌هاي بنيادي تصور كرد كه در هستي‌شناسي، شناخت‌شناسي و روش‌شناسي متجلي مي‌شود. تقسيم‌بندي‌هاي متعددي از پارادايم‌ها انجام شده، ولي در ادبيات علم سازمان و مديريت، تقسيم پارادايم‌ها به ساختارگرايي، انسان‌شناسي بنيادي، تفسيرگرايي و كاركردگرايي غالب‌تر است. در اين مقاله با شرح هر پارادايم، به تاثير تغيير پارادايم‌هاي فلسفي بر مديريت دانش پرداخته شده است و بيان مي‌گردد كه در گذر زمان پارادايم حاكم بر مديريت دانش از اثبات‌گرايي به سمت پست مدرن تغيير كرده است. همچنين علاوه بر بررسي روند تغيير پارادايم در نظريه پردازي، مطالعه‌اي روي 40 مقاله بين سال‌هاي 2011 تا 2015 صورت گرفت تا پارادايم غالب بر فضاي تحقيقات بين المللي در زمينه مديريت دانش مشخص شود. نتايج به دست آمده نشان داد كه پارادايم كاركردگرايي (اثبات گرايي) بر ساير پارادايم ها غلبه چشمگيري دارد.