تأثير فناوري حمل ونقل شهري بر شكل و فعاليت در بافت هاي تاريخي با تأكيد بر پياده مداري (نمونه موردي: منطقه 12 شهرداري تهران)

احيا و بازآفريني بافت­‌هاي تاريخي سال­ها است كه به ­عنوان يك مسئله اساسي در حرفه‌­هاي مرتبط مطرح است و نظريه‌هاي مختلفي بر مبناي شرايط و تجربه‌هاي گذشته وجود دارد. عدم شناخت و تحليل صحيح از روابط ميان عوامل مختلف، نبود اطلاعات دقيق، نداشتن درك مناسب از شرايط ويژه و چگونگي فرايند فرسودگي بافت­‌هاي تاريخي را مي­توان از دلايل اصلي شكست بسياري از طرح‌­هاي مرمت شهري دانست؛ بنابراين نخستين و مهم­ترين گام شناخت صحيح متغيرها و چگونگي تأثير آنها بر يكديگر است. در اين پژوهش به بررسي تحليلي چگونگي تأثير فناوري حمل­‌ونقل شهري بر شكل و فعاليت بافت‌­هاي تاريخي با تأكيد بر گسترش پياده­‌مداري پرداخته مي­شود. پژوهش حاضر بر آن است تا با بررسي منطقي از روابط و چگونگي تأثير متغيرهاي مستقل شكل و فعاليت بافت­‌هاي تاريخي بر متغير وابسته شبكه حمل­‌ونقل شهري به ارائه الگويي مفهومي دست ­­يابد تا از آن دريچه افزايش انگيزه شهروندان در جذب به درون بافت و افزايش پياده‌­مداري را در بافت ايجاد كند. پرسش اصلي پژوهش اين است كه ويژگي‌­هاي بافت به ­صورت عام و بافت‌­هاي تاريخي به‌صورت خاص چگونه در معرض تغييرات فناوري حمل­ونقل شهري هستند؟ روش تحقيق مورد استفاده در اين پژوهش بر پايه مطالعات نظري و بررسي نمونه ­هاي موفق جهاني در زمينه ارتقاء پياده­مداري در بافت­‌هاي تاريخي به‌منظور تحليل بافت تاريخي منطقه 12 شهرداري تهران بوده است. نتايج بيانگر آن است كه افزايش تراكم، قطعات ريزدانه، كاربري مختلط، خرده‌فروشي، افزايش جزئيات طراحي مسيرهاي پياده­ و كاهش عرض معبر به تقويت پياده­‌مداري در بافت­‌هاي تاريخي كمك مي‌كند.