سنجش رضايت مندي شهروندان با استفاده از روش تجزيه‌ و ‌تحليل چند معيارۀ رضايت (مطالعۀ موردي: خطوط ويژۀ اتوبوس‌راني شيراز)

در اين مقاله ضمن تشريح مدل تجزيه­ و تحليل چند معيارۀ رضايت، به سنجش رضايت مسافران از خطوط ويژۀ اتوبوس شهر شيراز با استفاده از اين مدل پرداخته مي­ شود. اين مدل از جمله تكنيك­ هاي تحليل رضايت است كه بر ضعف­ هاي موجود در روش ­هاي پيشين غلبه ميكند و با تبديل نظرها و قضاوت­ هاي بيان شدۀ مشتريان (در پرسش نامه) به مدل­ هاي برنامه­ ريزي خطي و حل آنها، ميزان رضايت و اهميت هريك از ابعاد رضايت را در سازمان كه نتيجۀ ادغام قضاو ت­هاي تك­تك مشتريان است، اندازه­ گيري مي­كند. نتايج نشان مي­دهد معيارهاي ظاهر، امكانات رفاهي و قابليت اطمينان، از ديدگاه مسافران به ترتيب با مقادير 0/5859 و 0/4140 بيشترين اهميت را دارند و كمترين ميانگين سطح رضايت 1 درصد بوده است. از طرفي زيرمعيارهاي امنيت در اتوبوس، ايمني در ايستگاه­ ها، ارائۀ خدمات مناسب در ساعات آخر شب، دسترسي به پايانه ­­ها، ازدحام مسافر درون اتوبوس، وجود مسيرهاي كافي خطوط ويژۀ اتوبوس در سطح شهر، بيشترين تأثير را بر ميزان رضايت مسافران را داشته است.

فاقد چكيده مي باشد