بررسي درجه حرارت سطح زمين و ارتباط آن با كلاس هاي پوشش كاربري زمين شهري با استفاده از داده هاي سنجنده لندست 8 (مطالعه موردي: شهر تهران)

با توسعه شهرنشيني، و تبديل اراضي كشاورزي و جنگلي، به خانه‌ها، مناطق صنعتي، دماي مناطق شهري نسبت به ديگر مناطق افزايش يافته و در نتيجه پديده جزيره گرمايي ايجاد مي‌شود. جزاير گرمايي شهري نه تنها روي محيط شهرها، ساكنان آنها اثر منفي گذاشته‌اند، بلكه حتي اكوسيستم‌هايي را كه در فاصله‌ي زيادي از شهرها قرار دارند تحت تاثير قرار مي‌دهند. از آن جا كه تصاوير سنجش از دور مادون قرمز حرارتي، بدليل پوشش وسيع، منبع اطلاعاتي مناسبي به منظور تهيه نقشه‌هاي حرارتي سطح آب و خشكي مي‌باشند، در اين تحقيق مورد استفاده قرار گرفتند. در اين تحقيق براي برآورد دماي سطح زمين، از تصوير لندست 8 سنجنده TIRS و OLI متعلق به 15 ژوئن 2014 (25 خراد 1393) و روش SEBAL استفاده شد. پس از پردازش‌هاي لازم، نقشه‌هاي حرارتي شهر تهران توليد شدند. و همچنين به منظور برآورد دماي ميانگين هر كلاس كاربري، تصوير محدوده تهران به پنج كلاس كاربري اراضي شامل باير، مناطق مسكوني، شبكه راه، فضاي سبز و مناطق آبي طبقه بندي شدند. سپس با استفاده از نقشه‌هاي حرارتي و كاربري توليد شده، ارزيابي ترتيب دمايي كلاس‌هاي كاربري اراضي شهر تهران انجام گرديد، نتايج نشان داد كه فضاي سبز پس از كلاس آب، خنك‌ترين كلاس بوده و مي‌تواند نقش مهمي در تعديل دماي سطح زمين و محيط اطراف خود ايفا نمايد. در پايان، جزاير حرارتي و خنك شهر تهران شناسايي شدند و راهكارهايي براي مديريت دماي سطح زمين در شهر تهران ارائه شد.