واكاوي مفاهيم صوفيانه در اشعار مولوي كُرد

سيد عبدالرحيم مولوي (1221-1300ه.ق) با تخلص شعري (مه ­عدوومي) شاعر برجسته و نامي كُرد زبان در سدۀ نوزدهم ميلادي است. وي در ميان متفكران كُرد داراي جايگاهي خاص بوده و به ­ويژه در علم كلام يد طولايي داشته ­است. مولوي، مريد طريقت نقشبندي بوده. او قصايد بسياري را در مدح شيخ سراج الدين و شيخ بهاءالدين سروده است. بيشتر اشعار مولوي مملو از ارادت نسبت به پير و مرشد و اخلاص در طريقت است. مولوي به زبان ­هاي كُردي، فارسي و عربي مسلط بوده و آثاري را در هر سه زبان به رشته تحرير در آورده است. بهترين اشعار وي، سروده­ هاي صوفيانۀ اوست. اين پژوهش با روش تحليلي- توصيفي نشان مي­دهد كه مولوي كُرد شاعري توانا و صوفي ­مسلك است. او همانند بسياري از عارفان بر معرفت و عشق ­ورزي تأكيد دارد. مسأله زهد ورزي يا تعلّق نداشتن مولوي كُرد به ماديات و همچنين كاربرد مفاهيم عرفاني و مصطلاحات زميني نزد مولوي، مبتني بر اصولي فلسفي و عرفاني است.