شناسايي موانع و راهكارهاي بهبود سيستم كارآفريني زنان با استفاده از رويكردهاي تحقيق در عمليات سخت و نرم

امروزه زنان در زمينۀ كسب و كار نقش مهمي دارند و كارآفريني در رشد اقتصادي كشورها سهم بسزايي دارد. در ايران نهاد يا سازمان دولتي مختص كارآفريني و كارآفرينان وجود ندارد و فقط در برخي از وزارتخانه­‌ها و نهادهاي دولتي، حمايت‌­هاي محدودي از خود 788 اشتغالي مي­شود. اين حمايت­ ها عمومي است و زنان نيز همچون مردان در حد امكان از آن بهره‌مند مي‌­شوند و براي زنان كارآفرين برنامۀ ويژه اي وجود ندارد. علاوه بر اين مشكلات زيادي وجود دارد كه مانع پيشرفت كارآفريني زنان مي­شود. هدف از اين تحقيق شناسايي موانع توسعۀ كارآفريني زنان در ايران با رويكرد كل­نگر و در نظر گرفتن جهان­ بيني كليۀ افراد درگير در اين سيستم، رسم شبكۀ­ موانع كارآفريني و تعيين كليدي­ ترين عوامل در ارتباط با ساير موانع است. در اين رابطه از روش­ شناسي سيستم­ هاي نرم براي شناسايي ذي­نفعان سيستم و موانع توسعۀ كارآفريني زنان و از رويكرد تحليل شبكه­ هاي اجتماعي، براي ترسيم شبكۀ روابط ميان اين موانع و مشخص كردن كليدي ­ترين موانع استفاده شده است. در نهايت مدل مفهومي راهكارهاي سيستمي براي بهبود وضعيت سيستم ارائه شده است.