سلوك معنوي و بايستگي آن در تعاليم اهل‌بيت(ع)

سلوك معنوي، همان حركت و صيرورت باطني در جهت تقرب به خداوند و در نهايت، وصول به حقّ و فناي در حق به معناي درست آن است. هر عمل سلوكي، مستلزم نوعي حركت و تعالي روحي به سوي درجات عالي كمال، و متضمن نوعي معرفت باطني و عرفاني به خداوند است. تعاليم اهل‌بيت(ع) به‏روشني بر حقيقت، عناصر و مؤلفه‌هاي سير و سلوك عرفاني و نيز ضرورت آن دلالت دارند. در بخش اول اين مقاله، به بررسي سلوك معنوي و عناصر و مؤلفه‌هاي آن در تعاليم اهل‌بيت(ع) پرداخته شده است. از سوي ديگر، سلوك معنوي به معناي فوق، ضرورتي ترديدناپذير براي سعادت انسان است. اين شايستگي و بايستگي سلوك عرفاني، در جهت آزادي از بند تعلقات نفساني، رسيدن به درجات نهايي ايمان و در نهايت، دستيابي به معرفت شهودي از خود و خداوند است كه در بخش دوم اين مقاله به آن پرداخته شده است. پاسخ به چند ابهام درباره ضرورت سلوك معنوي، بخش پاياني اين نوشتار خواهد بود