بررسي اثرتغيير اقليم بر تبخير و تعرق پتانسيل و شبيه‌سازي پارامترهاي اقليمي با مدل SIMETAW

در اين مطالعه از مدل SIMETAW براي شبيه‌سازي پارامترهاي اقليمي و برآورد تبخير و تعرق پتانسيل در دوره پايه 2001-1961 و دو سناريوي اقليمي انتشار گازهاي گلخانه‌اي A2 و B2 از خروجي‌هاي مدل گردش عمومي جو HadCM3 براي دوره آتي 2080- 2040 در ايستگاه‌هاي سينوپتيك رشت (اقليم بسيار مرطوب)، شهركرد (اقليم نيمه‌خشك)، اهواز (اقليم خشك) و سنندج (اقليم مديترانه‌اي) استفاده شده است. نتايج به دست آمده بيانگر دقت بالاي مدل در شبيه‌سازي دماي حداقل، دماي حداكثر، دماي نقطه شبنم، سرعت باد، تابش و تبخير و تعرق پتانسيل در هر چهار اقليم مورد مطالعه بود اما در مورد تخمين متغير بارش مدل از دقت كمتري برخوردار بود. پديده تغيير اقليم موجب افزايش متغيرهاي دمايي (حداكثر، حداقل و نقطه شبنم) و سرعت باد و كاهش بارندگي در همه ايستگاه‌هاي مورد مطالعه در دوره آينده نسبت به دوره پايه شده است. مقايسه تبخير و تعرق پتانسيل درازمدت ماهانه خروجي مدل SIMETAW در دوره آتي با دوره پايه نشان داد در همه ايستگاه‌ها در مجموع، تبخير و تعرق پتانسيل در آينده نسبت به دوره پايه 10/4، 9/5، 10/7 و 4/3 درصد تحت سناريو A2 و 10/3، 8/8، 9/4 و 2/9 درصد تحت سناريو B2 به‌ترتيب در ايستگاه‌هاي سنندج، شهركرد، رشت و اهواز افزايش يافت.