تأثير تيپ بر فعاليت عضلات پلانتارفلكسور مچ پا در فرود با وضعيت هاي قرارگيري مختلف پا روي زمين در دو شرايط با و بدون خستگي

زمينه و هدف: پرآسيب ترين مفصل بدن با اختصاص 35-10 درصد از مجموع آسيب هاي وارده حين فعاليت هاي ورزشي مفصل مچ پا مي باشد. هدف از پژوهش حاضر تأثير تيپ بر ميزان فعاليت عضلات پلنتارفلكسور مچ پا هنگام فرود با وضعيت هاي مختلف قرارگيري پا بر روي زمين با و بدون خستگي بود. روش بررسي: 14 زن ورزشكار با ميانگين سن 1.86±23.42 سال، وزن 65.4±77.53 كيلوگرم و قد 13.4±32.164 سانتي متر در مطالعه حاضر شركت و فعاليت الكتروميوگرافي عضلات دوقلوي داخلي و نازك ني بلند حين انجام تست فرود با وضعيت هاي قرارگيري مختلف پا بر روي زمين (قرار دادن پنج مدل توكفشي با شيب هاي مختلف در كفش) در شرايط تيپينگ مچ پا قبل و بعد از خستگي ثبت شد. آزمون آماري تحليل واريانس با طرح اندازه گيري مكرر جهت آناليز نتايج به‌كار برده شد (0.05 P). يافته ها: با توجه به نتايج، اثر زمان بر ميزان فعاليت عضله ي دوقلوي داخلي و نازك ني بلند معني دار بود و پس از بروز خستگي ميزان فعاليت عضلات كاهش يافت (P=0.000). نتايج بين وضعيت هاي مختلف فرود بر فعاليت عضلات مورد بررسي هنگام به‌كار بردن تيپ در مچ پا تفاوت معني داري را نشان نداد (0.9=P). نتيجه‌گيري: باتوجه به نتايج به‌دست آمده كينزيوتيپ مي تواند با برخورداري از مزاياي نسبت داده شده به خود در زمان خستگي در حفظ سطح فعاليت عضله به ميزان قبل از خستگي مؤثر باشد، ليكن به نظر نمي رسد استفاده از تيپينگ با هدف تغيير در ميزان فعاليت عضلات جهت پيشگيري از بروز آسيب اسپرين مچ پا هنگام قرارگيري نادرست پا بر روي زمين در حين فرود مؤثر واقع شود.