رويكرد فكري و فرهنگي شيعيان اماميه از برآمدن سلجوقيان تا بر افتادن عباسيان

از قرن پنجم تا هفتم، جهان اسلام پس از سقوط آل بويه شيعه مذهب با دو قدرت سلجوقيان و خوارزمشاهيان و سپس هجوم مغول مواجه شد. همچنبن جهان اسلام پس از سپري كردن يك دوره طلايي از فرهنگ و تمدن، روند نزولي را آغاز كرد كه مخالفت با علوم عقلي از ويژگي هاي اين دوره بود. شيعيان اماميه نيز تا قرن پنجم از حمايت حكومت هاي شيعه برخوردار بوده و دوره اي از رشد فرهنگي را تجربه كردند، بگونه اي كه قرن چهارم را قرن شيعه نام گذاشتند. از قرن پنج و با تسلط سلجوقيان، وضعيت متفاوت شده و فضاي جديدي براي شيعيان ايجاد شد. رويكرد فكري و فرهنگي شيعه در اين دوره به چه صورت بوده است؟ شيعيان در اين دوره با توجه به شرايط و وضعيت حاكم بر جهان اسلام و ظرفيت هاي تشيع به اتخاذ روش هاي مبتني بر تسامح و تعامل اقدام نمودند كه نتيجه آن رشد فرهنگي براي مكتب تشيع بوده است. راهبردهاي فكري و فرهنگي شيعه در قالب تفكر عقل گراي شيعي و رويكرد تعاملي، موجب ايجاد بسترهاي مناسب در مسير رشد فكري و فرهنگي شد.