روش هاي مرطوب سازي گازهاي واكنشگر پيل سوختي غشا پليمري

كنترل رطوبت گازهاي واكنشگر پيل سوختي تاثير به سزايي در عملكرد پيل دارد. آب كم در غشاء سبب خشكي موضعي غشاء و به دنبال آن ايجاد گراديان هاي دما و تنش هاي مكانيكي و آب زياد سبب بسته شدن بخشي از حفره هاي لايه پخش گاز مي شود. در هر دو حالت عملكرد پيل افت پيدا مي كند و از طول عمر آن كم مي شود. از اين رو براي دست يابي به رطوبت بهينه در پيل، مرطوب سازي گازهاي واكنشگر هم در سمت آند و هم در سمت كاتد ضروري است. در اين مقاله انواع روش هاي مرطوب سازي معرفي و با يكديگر مقايسه شده اند. به طور كلي، روش هاي مرطوب سازي به دو دسته داخلي و خارجي تقسيم مي شوند كه البته استفاده از مرطوب ساز خارجي متداول تر است. مرطوب سازي خارجي عمدتاً شامل روش هاي حبابي، چرخ آنتالپي و روش غشايي مي باشد كه البته روش آخر به دليل سادگي ساخت و هندسه، مصرف انرژي كمتر، بازده بيشتر و توانايي كنترل بهتر رطوبت و دما، بهترين روش است. استفاده از رطوبت خروجي كاتد پيل براي مرطوب سازي به صورت يك مجموعه چرخه اي و پيكربندي جريان مخالف بهترين عملكرد مرطوب ساز غشايي را درپي دارد. نتايج نشان مي دهد كه كاهش دبي و افزايش فشار و دماي ورودي گاز خشك سبب بهبود عملكرد مرطوب ساز غشايي است.