بهينه‌سازي طراحي سيستم‌هاي پيچيده مهندسي براي عمليات در شرايط عدم قطعيت به‌كارگيري مدل در طراحي يك سامانه سنجش از دور راداري

همراه با توسعه فناوري، سيستم‌هاي پيچيده مهندسي به‌مرور جايگزين سيستم‌هاي سنتي شده‌اند. از ويژگي‌هاي اصلي اين سيستم‌ها مي‌توان به انجام عمليات در شرايط محيطي متنوع و ناشناخته اشاره كرد. مخاطرات موجود در محيط‌هاي ناشناخته ارزش فراهم‌شده توسط سيستم‌هاي پيچيده مهندسي براي ذينفعان را به‌طور قابل توجهي تحت تأثير قرار مي‌دهد، لذا توانمند‌سازي آنها براي عمليات در شرايط عدم قطعيت امري اجتناب‌ناپذير است. در اين مقاله اصول و قوانيني براي طراحي سيستم‌هاي پيچيده مهندسي ارائه شده ‌است كه با به‌كارگيري آنها مي‌توان به توسعه سيستم‌هايي زيست‌پذير در رويارويي با مخاطرات در شرايط ناشناخته پرداخت. همچنين به‌منظور اندازه‌گيري ميزان زيست‌پذيري سيستم‌هاي پيچيده مهندسي يك مدل هفت‌مرحله‌اي ارائه شده ‌است كه از ويژگي‌هاي كليدي و متمايزكننده آن مي‌توان به توصيف عدم قطعيت در محيط عملياتي، تحليل چگونگي تأثير عدم قطعيت بر مشخصات كاركردي و فيزيكي محصول و نهايتاً مشخص‌نمودن قسمت‌هايي از ساختار سيستم كه در شرايط عدم قطعيت بيشتر تحت تأثير قرار مي‌گيرند اشاره نمود. كاربردي بودن مفاهيم و مدل ارائه‌شده با استفاده از يك مثال موردي در خصوص يك سامانه سنجش از دور راداري نشان داده و نتايج آن تحليل شده است.