بررسي روابط ساختاري عملكرد نظارتي و تفكر انتقادي والدين با سازگاري و خودكارآمدي دانش‌آموزان مقطع متوسطه

هدف از اين پژوهش، پيش بيني سازگاري و خودكارآمدي دانش آموزان از طريق سبك نظارتي و تفكر انتقادي والدين بود.روش پژوهش حاضر توصيفي _ همبستگي، از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش، متشكل از كليه دانش آموزان پسر دبيرستاني بودند كه در سال 1395-1396 در مدارس شهر سنندج مشغول به تحصيل بودند. از بين اين جامعه، نمونه اي به حجم 440 دانش آموز به روش خوشه اي تك مرحله اي انتخاب و پرسش نامه هاي: نظـارت والـدين(PMS)، مهارت هاي تفكر انتقادي كاليفرنيا(CCTST)(فرم ب)، خودكارآمدي كودكان و نوجوانان(SEQC) وپرسش نامه سازگاري سينها و سينگ (AISS)را تكميل نمودند. داده ها با نرم افزار AMOS  مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد بين نظارت والدين با كليه مؤلفه هاي سازگاري و خودكارآمدي دانش آموزان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد و همچنين يافته ها بيانگر رابطه مثبت و معنادار بين تمامي مؤلفه هاي تفكر انتقادي با كليه مؤلفه هاي سازگاري و خودكارآمدي دانش آموزان بود. نتايج حاصل از پژوهش حاضر مي تواند براي كمك به تدوين و به كارگيري برنامه هاي آموزشي، پيشگيرانه و درماني براي والدين جهت شكل دهي و تقويت خودكارآمدي و سازگاري دانش آموزان مورد استفاده قرار بگيرد.