نمود انسان‌شناسي اشراقي سهروردي در رساله‌هاي آواز پر جبرئيل، عقل سرخ و مونس العشاق

انسان در نظر شهاب الدين سهرودي حقيقتي نوراني است كه در عوالم مختلف و از جمله در عالمِ برازخ، ظهورهاي گوناگون دارد و از اين روي، حيثيت و گاه حتي نامِ اين حقيقت نوراني در اين عوالم يكسان نيست. اما انسان سالك در عالم برازخ، با چشم بستن بر امور محسوس، رو سوي عالم مثال مي­ نهد و در آن­جا با طباع تام (يا خويشتنِ ازليِ) خويش به مثابه راهنما و نيز غايت كمال خويش رو به رو مي­شود و زين پس همراهي مربي ­گونه و معرفت ­بخش او را با خويش- چنان كه از آغاز نيز چنين بوده ­است- ادراك مي­كند. رساله­ هاي تمثيلي– عرفاني شيخ اشراق در چنين زمينه­اي، تصويرگر نحوه امكان حيات انسان در عوالم مختلف، نحوه ارتباط نفس (نور اسفهبد) و بدن (صيصيه) و نحوه رهايي از ظلمات براي وصول به انوار و بقا يافتن به مدد نور علم هستند.اين پژوهش مستند به اصل آرا، به نمود نگاه حكمي شيخ اشراق در سه رساله تمثيلي- عرفاني ايشان: آواز پر جبرئيل، عقل سرخ و مونس العشاق خواهد پرداخت؛ نگاهي كه ناظر است به حقيقت انسان، جايگاه او در عوالم گوناگون، ماهيت نفس انساني و طباع تام و نحوه دوام آگاهي در وصول به حقيقت غائي.

.