همسويي نظريه‌ي كاركرد صحيح با موضع ضدشكاكانه غزالي در تكيه بر خداباوري

به نظر مي‌رسد اتكايِ غزالي بر خداباوري، جهت خروج از شكاكيت، مي‌تواند يكي از طرق محتمل در مواجهه با مسائلي باشد كه به‌طور‌ سنتي با ماهيت معرفت گره خورده‌اند. ما پس از بازنويسي موضع غزالي، درمجموع، دو گزينه را براي تفسير موضع وي ارائه خواهيم داد. در همان ابتداي مقاله، گزينه اول رد مي‌شود. براي دفاع از گزينه‌ي دوم، به‌طور‌ مفصل به واكاوي وضع معرفتي خويش در قبال باور‌هاي ناظر به جهان خارج خواهيم پرداخت. اين واكاوي نشان خواهد داد كه براي رهايي از چنبره‌ي شكاكيت، معرفت‌شناسان هميشه ناگزير بوده‌اند ميان سه جفت‌ جريانِ متخاصم «ايدئاليسم، رئاليسم»، «درون‌گرايي، برون‌گرايي» و «وظيفه‌گرايي، اعتمادگرايي»، يكي از دو سوي جريان را بر ديگري ترجيح دهند. همچنين نمايان خواهد شد كه چرا نوع خاصي از اعتمادگرايي (نظريه‌ي كاركرد صحيح) در قبال شكاك، ازموضع اميدواركننده‌تري برخوردار است. نكته‌ي تعيين‌كننده‌ي بحث آنجايي است كه درمي‌يابيم تنها در زمينه‌اي خداباورانه مي‌توان به‌نحو درخوري بر نظريه‌ي كاركرد صحيح تكيه كرد. در پايان نيز ضمن پاسخ به دو انتقاد جدي از سوي وحيد و بونجور، نشان خواهيم داد كه چرا معتقديم اين نظريه با موضع خداباورانه غزالي همسوست.