رويكردي بين‌الادياني به معناي «من بعد الذكر» در قرآن كريم

Interreligious Approach to the Meaning of “Men Ba’de al-Dhikr” in the Holy Quran

كاوش در برخي مفاهيم قرآني، كه در آموزه‌هاي ديگر اديان ابراهيمي نيز وجود دارند، مجال مناسبي براي مطالعات تطبيقي بين‌الادياني و بررسي موارد اشتراك و افتراق آن‌ها را فراهم مي‌آورد. مفهوم «ذكر» در سياق آية 105 سورة انبياء در شمار نمونه‌هايي است كه با مضامين مشابهي در آيات عهد عتيق رايج به كار برده شده است. پژوهش حاضر تلاش كرده با به‌كارگيري داده‌هاي زبان‌شناسي تاريخي از خلال ديدگاه مفسران قرآن كريم و نيز شارحان عهدين در خصوص معناي آيه و مفهوم ذكر در آن به تبييني بين‌الادياني از مفهوم قرآني نايل آيد.

Investigation in some Quranic themes common with some other Abrahamic religions is a suitable field for interreligious studies and can be a basis for a comparison and contrast concerning the common and non-common materials. The concept of Dhikr (remembrance) in the texture of the verse 21: 105 is one of the cases being in connection which corresponding concepts in the Old Testament. In this essay, the material provided by historical linguistic methods is applied to analyze the opinions shown in Quranic exegeses compared to materials in Biblical studies to reach an interreligious explanation of the Quranic concept.