نگاه شاعرانه پايان متافيزيك

Poetic View, End of Metaphysics

عنوان اين مقاله برداشتي است از انديشه ي مارتين هيدگر[1] كه معتقد بود تنها نگاه شاعرانه به هستي قادر است بشر امروز را كه به شدت درگير تكنولوژي غربي شده و به عبارتي به اسارت آن چه خود ساخته است در آمده، از بي جهاني، خود بيگانگي[2] و بي هدفي نجات دهد. از سوي ديگر هيدگر رويكرد متافيزيكي انسان در دوران مدرن را مانع حضور و ظهور حقيقت و هستي مي داند ، و معتقد است تنها به واسطه ي بازگشت به زبان شاعرانه، هم چون انسان عصر هومري، مي توان هستي را دريافت. مقاله ي پيش رو، بر روي انديشه ي هيدگر در زمينه ي رويكرد شاعرانه به هستي در تقابل با نگرش متافيزيكي متمركز بوده و در راستاي روشنگري و تبيين آراء او در اين زمينه ابتدا مفهوم متافيزيك و گستره ي آن در جريان تاريخ انديشه ي فلسفي بيان مي شود. هيدگر فيلسوفي پس از كانت است، نه تنها به لحاظ ترتيب زماني، بلكه به لحاظ تفكر نيز. بر همين اساس، انديشه ي محوري ايمانوئل كانت[3] در زمينه ي طرح مسئله ي متافيزيك، نظر او در باره ي هنر شاعري و هنر به طور كلي، هم چنين نظر ريچارد رورتي[4] فيلسوف متأثر از هيدگر از مباحث مطرح شده مي باشد.

فاقد چكيده مي باشد