تبيين مدل يادگيري سازماني كاركنان بر اساس ارتقاي بهره‌وري و كاهش فرسودگي شغلي (مطالعه موردي: كاركنان دانشگاه پيام‌نور مركز تبريز)

سازمان ها براي بقا در محيط پويا و رقابتي امروزي ناگزير به ايجاد تحول و سازگاري با محيط هستند و تطابق و سازگاري جز از راه يادگيري امكان­پذير نمي­شود. سازمان ها براي آن­كه بتوانند در چنين فضايي به بقاي خود ادامه بدهند، رقابت كنند و رشد نمايند، نياز دارند كه بيش از گذشته ظرفيت يادگيري خود را ارتقا دهند. هدف پژوهش حاضر تبيين مدل يادگيري سازماني كاركنان بر اساس ارتقاي بهره­وري و كاهش فرسودگي شغلي كاركنان دانشگاه پيام­نور مركز تبريز مي­باشد. يادگيري سازماني بر اساس مدل گومز و همكاران (2005)، بهره­وري براساس مدل هرسي و گُلداِسميت (1980) و فرسودگي شغلي براساس مدل ديويد گلداد (1989) تعيين شده است. جامعه آماري پژوهش حاضر، كاركنان دانشگاه پيام­نور مركز تبريز مي­باشد. ابزار   جمع­آوري اطلاعات در پژوهش حاضر پرسش نامه مي­باشد. آمار توصيفي با استفاده از نرم­افزار SPSS و آزمون فرضيه­هاي پژوهش و مدل ارائه شده با استفاده از معادلات ساختاري (SEM) با حداقل مربعات جزيي (PLS) مورد آزمايش قرار گرفت. نتايج حاصل از داده­هاي جمع­آوري شده از كاركنان دانشگاه پيام­نور مركز تبريز نشان مي­دهد كه يادگيري سازماني بر بهره­وري تأثير مثبت و معنادار دارد و بر فرسودگي شغلي تأثير معكوسي و معنادار دارد.