بررسي ساختار جمله انشايي امر و اغراض آن در سوره مائده

اساسأ قرآن كريم دربردارنده عالي ترين معارف و آموزه هايي است كه از طريق وحي بر انسان نازل شده است و براي درك مفاهيم آن به علوم گوناگون نياز است؛ از جمله اين علوم، بلاغت است كه خود شامل معاني، بيان و بديع است؛ رعايت هر كدام از اين موارد سيب زيبايي كلام و تأثير بيشتر بر مخاطب مي شود. جمله در علم معاني به خبر و انشاء تقسيم مي شود كه كشف معاني ثانويه بر عهده علم معاني است. اين پژوهش به روش تحليلي و توصيفي به بررسي جمله انشايي طلبي امر در سوره مائده مي پردازد و اغراض ثانويه آن را در ضمن آيات بيان مي كند ضمن آنكه به دنبال پاسخگويي به اين سؤال است: فعل امر به عنوان انشاي طلبي در چه معاني ديگري غير از امر به كار رفته است و نهايتا اين اغراض چه تأثيري بر مخاطب خود مي گذارد؟ با بررسي آيات به اين نتيجه مي رسيم كه اسلوب امر، بيشتر مواقع از معناي اصلي خود خارج گرديده است و در معاني همچون تهديد، دعا، تخيير، وجوب، سرزنش، تحقير و ... به كار رفته است تا مخاطب بعد از كشف مقصود و رسيدن به مراد خود، از لذت بيشتري برخوردار گردد.