رويكرد شناسي مفسرين در بهره گيري از عهدين در تفسير قرآن

هر يك از سه دين توحيدي (اسلام، يهوديت و مسيحيت) كتب مقدس خاص خود را دارند و كتاب‌هاي آسماني از زمان آدم(ع) تا زمان پيامبر(ص) برنامه واحدي را ارائه داده‌اند كه دعوت به توحيد است. همچنين، اين كتاب‌ها اصول و مشتركاتي دارند؛ به عنوان نمونه از مهم‌ترين آن‌ها مي‌توان به ذكر داستان انبياء اشاره كرد. بنابراين، مفسران قرآن كريم در تفسيرهايي كه از قرآن ارائه داده‌اند، از مطالب عهدين نيز بهره جسته‌اند و در واقع، شناخت رويكردهاي مفسران در بهره‌گيري از عهدين سبب مي‌شود تا بدانيم مفسران در برابر مطالب عهدين و استفاده از آن در تفسير خود چه موضعي دارند. مقاله حاضر با روش توصيفي‌ـ تحليلي به بررسي رويكردهاي مفسران در بهره‌گيري از عهدين پرداخته‌است و نتيجه مي‌گيرد كه مفسران در بهره‌گيري از عهدين چهار رويكرد اثباتي حداكثري، اثباتي حداقلي، نفيي و دوگانه دارند و هر يك به گونه‌هاي مختلف از مطالب عهدين استفاده كرده‌اند، به طوري كه برخي از آنان مطالب عهدين را آورده‌اند و به نقد كشيده‌اند و برخي نيز براي تبيين و توضيح مطالب از عهدين بهره جسته‌اند.