مفهوم‌شناسي «شفاعت» از منظر آيات و روايات و تحليل ديدگاه علامه طباطبائي (با تكيه بر الميزان) و برخي از متفكران اسلامي

«شفاعت» به معني «واسطه‌گري براي آمرزش گناه گناهكاران»، پيوسته مورد توجه فرقه‌هاي گوناگون اسلامي بوده‌است. اگر شفاعت به معنايي كه در اذهان مردم است، در دستگاه الهي وجود داشته باشد، هم با عدل الهي در تعارض است، هم موجب نقض قوانين الهي مي‌شود. از سوي ديگر، خداوند رحمان در قرآن مجيد در آيات 48 و 123 سوره بقره، شفاعت زر و زور را در دستگاه الهي مردود اعلان فرموده‌است، ليكن در بسياري از آيات، به‌ويژه آيه 44 سوره زمر، به صحت شفاعت تصريح نموده‌است و آن را منحصر به خداوند و كار گزاران او مي‌‌داند. در اين جستار، نويسنده نخست مفهوم‌شناسي شفاعت را از منظر آيات و روايات تبيين نموده، آنگاه ديدگاه علامه طباطبائي و برخي از متفكران اسلامي ديگر را به روش تحليلي بررسي نموده‌است.