تحليل عرفاني مثنوي المعنويه الخفيه اثر ابراهيم گلشني بردعي- سدۀ نهم هجري

مثنوي المعنويه الخفيه يكي از گنجينه‌هاي ادب فارسي و در نوع ادب عرفاني تعليمي استكه با وجود تلاش سودمند محققان و پژوهشگران در معرفي و شناخت آثار خطي بزرگان، اين اثر تاكنون ناشناخته باقي مانده است. اين منظومه، در سال 922 هجري، توسط ابراهيم گلشني بردعي، در قالب مثنوي سروده شده و با نام عرفاني «المعنويه الخفيه» و درحدود40 هزار بيت قابل بررسي است. اين اثر ارزشمند ادبي عرفاني، با اشعاري در وصف ني شروع شده و سپس شاعر به مانند مولانا و به سبك حكايت در حكايت و استفاده از تمثيل و داستان، به شرح و بيان مضامين و مفاهيم عرفانيمورد نظر مي‌پردازد.سراينده با آگاهي از علوم عقلي و نقلي و اصول تصوف و تسلط بر زبان عربي، توانسته است نكات و مفاهيم عرفاني را با زباني ساده و روان و به دور از تكلفات و صنايع ادبي و آرايه‌هاي فني پيچيده، بيان نمايد و به تعليم آن مبادرت ورزد. اين پژوهش سعي بر آن دارد كه ضمن معرفي مختصر اين دست نوشته ارزشمند ادبي، به تحليل برخي از مضامين عرفاني آن بپردازد.