تجلي عرفان در برده بوصيري

شكي نيست كه بين دين و شعر رابطه اي ديرين برقرار است؛ از اين رو مدح پيامبر اسلام به عنوان تجلي ذات الهي، دست‌آويز و تكيه گاه محكمي براي شاعران صوفي مسلك است تا بدين طريق، فضايل و كمالات اخلاقي پيامبر(ص) را بر همگان آشكار نمايند و در ضمن به بيان بعضي از عقايد رايج در ميان صوفيان، بپردازند.نا گفته هويداست كه قصيده مشهور برده يكي از شاهكارهاي ادبيات عرب به شمار مي آيد و «شرف‌الدين محمد بوصيري» به قصد توسّل به حضرت رسول(ص) در دوره اوج و بالندگي عرفان؛ يعني؛ عصر مملوكي- عثماني آن را به رشته نظم در آورد. يافت‌ها و دريافت‌ها در اين جستار، ما را به اين سخن مي رساند كه بوصيري به معناي واقعي يك شاعر عارف مسلك نيست و ويژگي شاعران عارف چون اصطلاحات عارفانه در آثار او به وفور يافت نمي شود اما مي توان چنين گفت كه به تأثير از جو حاكم بر عصر خود، حضور تصوف در برده بوصيري جاي چندان تعجبي ندارد شاعر با به كارگيري زبان زيباي شعر، به بيان آموزه‌هاي مهم عارفان چون حقيقت محمّديه، شفاعت و مناجات مي پردازد ودر اين بيان شاعرانه خود زبان ساده را به كار مي‌گيرد و كمتر از رمز و اصطلاحات عارفانه بهره مي گيرد.