نوع مواجهۀ عرفا با عشق و سياست با تكيه بر اشعار سنايي، مولوي و حافظ

سياست به مفهوم روش حكومت‌داري از عوامل مهم تسلط بر جوامع است و بر اموري اطلاق مي‌شود كه بر رابطۀ حكّام با زير دستانشان تاثير مي‌گذارد و مسئوليت ثبات سياسي و امنيت جامعه بر عهدۀ سياستمداران است. عشق نيز از پديده‌هايي است كه هيچ كس نمي‌تواند تاثير آن را در زندگي خود ناديده بگيرد. در واقع عشق و سياست، شباهت‌ها و تفاوت‌هايي با هم دارند و اثرگذار بر يكديگرند، چنان كه در برهه‌هايي از تاريخ، اعمال نادرست حكام، كژراهه‌هايي در عشق ايجاد كرده و همين كج‌روي‌ها موجب سرنگوني حكومت را فراهم كرده است. در اين پژوهش ضمن بيان ديدگاه‌هاي مختلف دربارۀ عشق و سياست، اين دو مقوله در اشعار سه شاعر عارف: سنايي، مولوي و حافظ مورد بررسي قرار گرفته است. نتيجه اين كه شاعران عارف هر پديده‌اي را (سياست و عشق) به صورتي معنوي تاويل كرده، آن را راهي براي انعكاس جلوه الهي مي‌دانند اين ويژگي بيشتر در مولوي و حافظ ديده مي‌شود و در اشعار سنايي (قبل از40 سالگي) انحراف در عشق، مورد نقد قرار گرفته است.