تحليل شكر و ناسپاسي در متون عرفاني با تكيه بر مثنوي عمده الاشعار

ناسپاسي و ناشكري به معني ناديدن لطف منعم است و مراتبي دارد كه به شكر زباني اعتراف به نعمت، شكر قلبي دانستنِ نعمت از خدا، و شكر عملي اطاعت از منعم تقسيم مي‌شود. شكر در حوزۀ اخلاقيات بررسي مي‌گردد و يكي از مقامات عرفاني است.قاسمي گنابادي لطف حق را سرچشمۀ فيوضات الهي مي‌داند كه باعث مي‌گردد نعمات بر عبد عطا شود. ازاين رو، اگر بنده به ولايت اميرالمؤمنين كه مهم‌ترين و بزرگترين نعمت الهي است؛ معتقد و ملتزم باشد، و از تكبر و خودبيني، آزار و اذيت ديگران خودداري كند، بصيرت او گشوده گرديده و نعمت منعم را در مي‌يابد. آن هنگام است كه شكر ايزد گزارده شده است.از آن جا كه ناظم، قاسمي گنابادي، در قرن ده هجري قمري مي‌زيسته و گفتمان غالب جامعه ايدئولوژي شيعي است، رمزگان تشيع محبت اميرالمؤمنين و اوصيا ايشان در جاي جاي منظومه بيان شده و از مهم‌ترين و برجسته‌ترين و بنيادي‌ترين نعمات الهي معرفي مي‌گردد.