رهيافت زبان‌ شناسانه در تحليل معناي هفت آسمان

چگونگي و سير تكوّن جهان، از جمله مباحث ميان­رشته­اي است كه از ديرباز محل بحث و كنكاش از سوي دانشمندان علوم تجربي و علماي دين بوده است. پژوهش حاضر با روش كتابخانه­اي در گردآوري مطالب و شيوه اسنادي در نقل ديدگاه­ها و روش تحليل كيفي و توصيفي محتوا در ارزيابي داده­ها به بررسي و تحليل ديدگاه­هاي مختلف پيرامون اين مسئله با رويكرد زبان‌شناسانه پرداخته و به اين نتيجه رسيده كه با توجه به ذووجوه و ذوبطون بودن قرآن ­كريم، مي­توان ديدگاه­هاي معتبرِ مطرح شده درباره اين مسئله را داخل در ابعاد زبان قرآني رده­بندي نمود؛ به طوري‎كه نگرش­هاي متقدمان آيات مورد بحث، بيشتر ناظر بر زبان «عرف عام» قرآن بوده و در مقابل، ديدگاه­هاي مفسران معاصر بيشتر برگرفته از زبان «باطني­ علمي» و زبان «عرف خاص» قرآن است كه بيشتر در تفاسير علمي و قرآن به قرآن، نمود پيدا كرده است. درنهايت، نگارنده با تكيه بر زبان باطني علمي قرآن و با استناد به قرائن دروني و بيروني، هفت آسمان در آيه 11 سوره فصلت را ناظر بر طبقات جو دانسته است.