بررسي و نقد مباني نصرحامد ابوزيد در اثبات تاريخ‌مندي قرآن كريم

مهم‌ترين موضوعي كه نصرحامد ابوزيد(19432010 م) در مباحث تأويلي خويش بر آن تأكيد دارد تاريخ‌مندي قرآن كريم است. به اين معنا كه خداوند، قرآن را در برهه‌ي زماني خاصي و مبتني بر نظام فرهنگي و زباني مردم آن زمان نازل كرده است. از اين رو متن قرآن محصولي فرهنگي است و آموزه هاي آن مطابق با فرهنگ و نيازهاي زمان نزول است و در ارتباط با بافت همان زمان معنا پيدا مي كند و كاركرد چنداني در ديگر زمان ها ندارد. ابوزيد براي اثبات اين مدعا، به نظريه‌هاي مختلفي از متقدمان و متأخران تمسك جسته است. در اين مقاله با روش «توصيف و تحليل»، به بررسي هريك از اين نظريه‌ها و چگونگي استفاده ي ابوزيد از آن‌ها در اثبات تاريخ‌مندي قرآن پرداخته مي شود، و معلوم مي گردد كه استفاده‌ي ابوزيد كاملاً‌ به‌ صورت گزينشي بوده و او بدون پاي بندي به تمام نتايج آن نظريه ها، صرفاً هرآنچه را مؤيد نظر خويش يافته، برگزيده است.